czytanie to rozrywka

Dawno nie miałam tak, że usiadłam rano z książką, a wieczorem ją skończyłam. Po prostu tak bardzo chciałam wiedzieć, czy miałam rację, że nie mogłam się oderwać. Weronika w wieku 19 lat traci matkę. Kobieta została zgwałcona i uduszona. Dziesięć lat później to samo spotyka jej przyjaciółkę. Czy to koszmarny zbieg okoliczności? Czy Weronika dowie się prawdy i czy to na pewno bezpieczne? Fabuła i styl Muszę przyznać, że te powieść czyta się naprawdę szybko. Rozdziały są krótkie, a styl prosty. Co do błędów korektorskich naprawdę ciężko się przyczepić. Ale... Nie roumiem, dlaczego w wielu książkach jest tak, że każdy każdego zna. A jeżeli nie zna, to natychmiast musi się okazać, że syna szwagier jest siostrzeńcem kogoś tam z kimś tam. Tak jakby krwawe mordy nie mogły odbywać się pośród obcych ludzi, tylko musiały mieć miejsce wśród skoligaconych... Warszawa to naprawdę spore miasto. I niestety, wprowadzenie mordercy już na samym początku sprawia, że człowiek domyśla się wszystkiego i nie ...

Spodziewałam się troszkę czegoś innego, ale właściwie nie było tak źle. Libby i Jack są udanym małżeństwem. Podczas, kiedy kobieta ulega wypadkowi i ich związek zostaje wystawiony na niejedną próbę, kobieta zaczyna zastanawiać się, dlaczego pierwsza żona Jacka zmarła? I czemu nigdy o niej nie rozmawiają? Czy dowie się prawdy? I czy Libby dla Jacka jest tą drugą? Fabuła i styl Narracja powieści to trzy perspektywy: Jacka, Libby i pamiętniki Eve. Czasami jeszcze głos zostaje oddany Harriet - teściowej Libby - lecz jest to sporadyczne. I to był bardzo dobry zabieg. Poznajemy wszystkie wydarzenia takie, jakimi widzą je bohaterowie, możemy jednym współczuć, innym kibicować, nad jeszcze innymi się litować. Ale, nie byłabym sobą, gdybym się do czegoś nie "doczepiła". Mianowicie pamiętniki pierwszej żony głównego bohatera. Były zdecydowanie za długie, opisywane w nich sytuacje rozwleczono do granic możliwości, a naprawdę nie było o czym pisać... Przez to bohaterka staje się męcząca, ...

Uwielbiam, kiedy ktoś pisze o uczuciach i muzyce jednocześnie. A jeśli robi to dobrze, to tym bardziej lektura jest dla mnie ogromną przyjemnością. Tak też było tym razem. 1913 - 17-Letnia Leda płynie z Włoch do Argentyny, żeby zamieszkać ze swoim mężem. W darze wiezie skrzypce, na których grywał podobno sam król. Na miejscu okazuje się jednak, że ukochany nie żyje, a żeby przetrwać, Leda staje się... Dantem. W przebraniu mężczyzny grywa tango, które uznawane jest za muzykę słyszaną jedynie w najgorszych zakamarkach miasta. Czy wszystko wreszcie się wyda? Jak potoczą się losy Ledy? Czy kobieta zagubi swoją tożsamość? Fabuła i styl Narracja powieści jest trzecioosobowa. Dzięki temu czyta się szybko. Autorka nie szczędzi czytelnikowi opisów miejsc, potraw, atmosfery. We wszystko zgrabnie wplata muzykę, emocje, uczucia. To nie jest powieść tylko o muzyce, raz o bohaterce czytamy jako o Ledzie, żeby za kilka linijek spotkać Dantego, który przecież jest Ledą. Przemiana, mimo że zdajemy sobi...

"Jądro dziwności", to... dziwna książka. Z jednej strony miałam momenty, które bardzo mi się podobały, a z drugiej były takie, które doszczętnie mnie znużyły... Co to za kraj, w którym reżyser może być gangsterem, a w filmie wszystko dzieje się naprawdę? Ile trzeba zapłacić za zdanie egzaminu na prawo jazdy? Gdzie jest tyle sekt, ile grzybów po deszczu i czy telewizja może być najlepszym źródłem informacji? Fabuła i styl Początkowo sądziłam, że będzie to reportaż, a może zbiór reportaży. Jednak w pewnym momencie nastąpiło pomieszanie gatunków. Odnosiłam wrażenie, że jest to reportaż, który po jakimś czasie przechodził w felieton, aby nagle przejść we wspomnienia autora. Trochę za dużo tu Petera, a za mało bohatera. A szkoda. Żałuję też, że na niektóre historie Pomerantsev poświęcił tylko kilka linijek, żeby za moment rozwodzić się nad tym, jak wygląda budżet rosyjskiej telewizji i jak w Rosji kręci się filmy dokumentalne. Jednym słowem: pomieszanie z poplątaniem. Ale faktyczn...

Pierwszy raz miałam tak, że delektowałam się lekturą. Jednocześnie chciałam i nie chciałam, żeby się skończyła. "Życie i los" Wasilija Grossmana to powieść ogromna. Nie tylko dlatego, że ma ponad osiemset stron, ale dlatego, że autor rozlicza się w niej z totalitaryzmem Stalina i nieco z faszyzmem Hitlera. Bohaterów poznajemy w 1941 roku. Jest lato, Niemcy idą w głąb Rosji, a Rosjanie szykują się do obrony Stalingradu. To historia spleciona z losów wehrmachtowców, żołnierzy rosyjskich, Żydów, jeńców wojennych, zwyciężonych, ale też tych, którzy wygrali. I choć początkowo liczba bohaterów przytłacza, to z każdą kolejną stroną zaczynamy rozplątywać ich losy. Wiodącym wątkiem powieści jest życie pewnej żydowskiej rodziny. Matka głównego bohatera umiera w getcie, syn traci życie na przedpolach Stalingradu, głowa rodziny wpada w tryby machiny NKWD, a córka zakochuje się bez pamięci w żołnierzu. To powieść o trudnych decyzjach, o miłości, strachu, wygranych bitwach i, dla niektóryc...

Potrzebowałam książki, która mnie wzruszy, nie będzie w niej krwawych scen i dotknie tych czułych stron mej duszy. Potrzebowałam i... znalazłam. Josie Jensen ma 13 lat, kiedy w szkolnym autobusie spotyka Samuela. Choć chłopak jest od niej starszy o pięć lat, łączy ich miłość do muzyki i literatury. Ona uczy go muzycznych zwrotów, a on opowiada o Indianach z plemienia Nawaho. Czy przyjaźń między dziewczynką, a dorastającym chłopakiem może przeistoczyć się w wielką miłość? Jak trudne i bolesne mogą być pożegnania i kiedy odnajdziemy swoje miejsce na ziemi? Fabuła i styl Narracja powieści jest pierwszoosobowa. To z perspektywy Josie, najpierw dziewczynki, a potem dorosłej kobiety, widzimy wszystkie wydarzenia. Poznajemy ją jako dziewięciolatkę, która szybko traci mamę, musi opiekować się ojcem i braćmi, choć to ona, najmłodsza, tej opieki potrzebuje. Przechodzimy z nią poprzez wszystkie etapy życia, te szczęśliwe i te nieszczęśliwe. Niesamowicie dobrym zabiegiem było tytułowanie każdego r...

To nie było moje pierwsze spotkanie zautorem, a tytuł "Epidemia" to totalny przypadek. Miałam na liście, został wylosowany i przeczytałam. Doktor Marissa jest dociekliwa. Dlatego zaczyna drążyć, gdy w kilku, zdawałoby się, przypadkowych szpitalach lekarzy, a potem pacjentów dotyka choroba, której pochodzenia nikt nie zna. Wybucha epidemia, a młoda lekarka dociera do faktów, które mogą zmienić bieg życia Marissy i innych ludzi. Fabuła i styl Muszę przyznać, że w powieściach Cooka dostrzegam pewien schemat. Młody lekarz albo lekarka, trudny przypadek medyczny, śmierć ludzi, kilku lekarzy stojących po złej stronie, oraz ten młody, który chce naprawiać świat. No i zwykle mu/jej się to udaje. Czyta się przyjemnie, choć niestety w połowie, a nawet nieco wcześniej dowiadujemy się, kto jest tym złym. Szkoda, że główna bohaterka o tym nie wie. Problem miałam z dialogami. Były nieco... suche, takie, które średnio pasowały do bohaterów, literackie. Bohaterowie Doktor Marissa jest młoda,...