czytanie to rozrywka

To nie było moje pierwsze spotkanie zautorem, a tytuł "Epidemia" to totalny przypadek. Miałam na liście, został wylosowany i przeczytałam. Doktor Marissa jest dociekliwa. Dlatego zaczyna drążyć, gdy w kilku, zdawałoby się, przypadkowych szpitalach lekarzy, a potem pacjentów dotyka choroba, której pochodzenia nikt nie zna. Wybucha epidemia, a młoda lekarka dociera do faktów, które mogą zmienić bieg życia Marissy i innych ludzi. Fabuła i styl Muszę przyznać, że w powieściach Cooka dostrzegam pewien schemat. Młody lekarz albo lekarka, trudny przypadek medyczny, śmierć ludzi, kilku lekarzy stojących po złej stronie, oraz ten młody, który chce naprawiać świat. No i zwykle mu/jej się to udaje. Czyta się przyjemnie, choć niestety w połowie, a nawet nieco wcześniej dowiadujemy się, kto jest tym złym. Szkoda, że główna bohaterka o tym nie wie. Problem miałam z dialogami. Były nieco... suche, takie, które średnio pasowały do bohaterów, literackie. Bohaterowie Doktor Marissa jest młoda,...

Dzisiaj recenzja lektury trudnej. Czytałam ją ponad tydzień i... nie żałuję, choć do autora raczej nie wrócę. Powieść Mitchela "Atlas chmur" to na pewno opowieść o przemijaniu. Co prawda w wielu książkach przewija się ten temat, bo kto z nas czasami nie zamyśla się nad sensem ludzkiego życia, ale autor ewidentnie chciał sprawić, żeby co kilka stron czytelnik przystanął i zadumał się nad tym, jaką istotą jest człowiek. Czytałam długo nie tylko dlatego. Lektura zajęła mi prawie tydzień, bo autor przeskakuje z bohatera na bohatera, ze stylu w styl, z historii w historie. Tylko po to, by je spleść, choć początkowo może wydawać nam się dziwne, co łączy sześć oderwanych od siebie osób. Chwila nieuwagi przy czytaniu może sprawić, że zwyczajnie się zgubimy. Pierwszym bohaterem jest notariusz. Podróżuje statkiem, nie wiemy w jakim celu, lecz wiemy że szuka kogoś, co ma związek z ostatnią wolą jego klienta. Jest to dziennik pokładowy z dziewiętnastego wieku, zatem i narracja jest specy...

Dzisiaj przeczytajcie o książce, która nie jest mistrzynią swego gatunku, ale można się w niej zaczytać. Allison Carpenter przeżyła wypadek samolotowy. Kobieta zna pewną tajemnicę i wie, że jeśli zostanie sama w górach czeka ją śmierć albo z głodu, albo z ręki tych, którzy chcą ją dopaść. Czy zdoła dotrzeć do matki? Udowodnić, że mimo wszystko zdołała przetrwać? I czy miłość matki do córki może sprawić, że wszystkie stare rany znikną? Fabuła i styl Narracja powieści jest pierwszoosobowa. Raz opowiada nam wydarzenia Allison, wtrącając retrospekcje, a w innym rozdziale widzimy wydarzenia oczami jej matki, Megan. Taki zabieg był bardzo potrzebny. Nie zdołalibyśmy złożyć w całość tego, co autorka miała na myśli, nie moglibyśmy poznać dokładnie życia Allison i Megan. Co ratuje "Bezwład"? Na pewno styl. Autorka dobrze pisze. Potrafi zainteresować w napięciu czytelnika, nie jest to może nie wiem, jak mistrzowski thriller, ale czytałamz przyjemnością. Co w takim razie z fabułą? Tu ju...

Dzisiaj nietypowo, bo będzie o cyklu, choć taka recenzja pojawiła się już na moim blogu. Gródek, lata 1977-1983 - tu życie płynie spokojnie, odmierzane żniwami, świętami, obrzędami. Ludzie są tacy, jak na polskiej wsi: rozplotkowani, pobożni, jedni chowają do drugich stare urazy, inni szybko przebaczają. Starsze kobiety opowiadają wyssane z palca historie, a mężczyźni po robocie w polu piją piwo lub inny trunek. Wójt tu niewiele znaczy, bo wieś sama wybiera sobie przywódcę. Jest wśród nich także ksiądz Rafał Nowina. To z nim, poza przewodnikiem i poza wójtem, wszyscy liczą się najbardziej. Do niego chodzą po porady, jemu opowiadają o swoich bolączkach. Gdy w 1977 roku obejmuje probostwo w niewielkiej wsi następują zmiany. Czy jednak wszystkim się spodobają? Kto będzie przeciwny młodemu, zdolnemu księdzu? I jak zakończy się ten trzytomowy cykl? Fabuła i styl Styl Grabskiego jest naprawdę wspaniały, literacki. Autor z niesamowitym smakiem opowiada przygody księdza Rafała. Wplata w nie og...

Jak opowiedzieć o książce, która jest tak zła, że doczytuje się z trudem do ostatniej strony? Może właśnie wprost. Uprzedzę pytanie, dlaczego czytałam, skoro było to aż tak złe? Czytałam, bo kupiłam. Za moje własne pieniądze... Dlatego ukarałam się i przemęczyłam. Ksiądz Bartłomiej ma za zadanie pochować zmarłego Krzysztofa Oliwę. Zanim to jednak nastąpi, musi wraz z jego córką, Karoliną, zwaną przez wszystkich Donicą, wyciągnąć z ciała nieboszczyka czip, na którym zapisane są wszystkie tajemnice ludzkości. Fabuła i styl Zacznijmy od plusów, są dwa: pierwszym jest styl, pod względem stylistycznym, językowym, interpunkcyjnym wszystko jest okej. Po drugie części posiadające tytuły siedmiu grzechów głównych. Całkiem dobry pomysł. Ale reszta?... Narracja książki jest pierwszoosobowa. Właściwie każde wydarzenie opowiada nam ksiądz Bartłomiej. Wulgaryzmów, seksu, korupcji i innych tego typu spraw jest tu tyle, że gdyby usunąć choćby tylko  te pierwsze, powieść miałaby mniej stron. Przyna...

Jak ocenić książkę, która wciąga tak, że nie sposób się od niej oderwać, a z drugiej strony po kilkudziesięciu stronach wie się już, co i jak? Co zrobić, gdy podoba się styl, a zakończenie jednak nie wgniata w fotel? Oj, miałam zagwozdkę. Beata w wypadku traci rodziców, jednak okazuje się, że zostali oni zamordowani. Po pogrzebie, kiedy dziewczyna opiekuje się chorą ciotką, trafia na jej pamiętniki. Są one intrygujące i dziewczyna zupełnie pogrąża się w ich czytaniu. Kto i dlaczego zabił jej rodziców? Jakie tajemnice kryje w sobie rodzina Beaty? Od momentu przeczytania pamiętników nic już nie będzie takie jak dawniej... Fabuła i styl Jak pisałam na początku, styl sprawia, że ciężko się oderwać. Powieść pisana jest w pierwszej osobie, niekiedy tylko, na krótkie chwile, widzimy wszystko z boku, bo narracja przechodzi w trzecioosobową. Przyznam, że historia Beaty i jej rodziców interesowała mnie najmniej. To pamiętniki Matyldy, jej zapiski od szesnastego roku życia do dorosłości intrygowa...

Kiedyś obiecałam sobie, że na moją czytelniczą listę trafi autor piszący piękne opowieści o miłości. Tak właśnie spotkałam Sparksa, którego czytam wtedy, gdy mam dość emocjonalnych powieści, krwawych z trupami i morderstwami w tle. Katie przyjeżdża do małego miasteczka. Ma wiele tajemnic i ucieka przed przeszłością. Wszystko zmienia się, gdy spotyka Alexa, przystojnego wdowca z dwójką dzieci. Czy kobieta ulegnie urokowi mężczyzny? Czy opowie mu o swojej przeszłości? Przed czym tak naprawdę ucieka Katie? Fabuła i styl Książka podzielona jest na krótkie rozdziały z trzecioosobową narracją. Styl prosty, dialogi nie wymagające zaangażowania czytelnika. I właśnie, tu pojawia się pierwszy minus. Czy dzieci, czy dorośli, wszyscy używają poprawnego wysławiania się, które w ustach człowieka trzydziestoletniego brzmi może w porządku, ale nie w buzi pięcioletniego dziecka. Po drugie sploty wątków. Niby wszystko jest okej, niby wiemy, jak to się skończy, ale, czy naprawdę autor musiał na koniec wr...